การศึกษาเรื่องเพศในดนตรีเกิดขึ้นควบคู่ไปกับการศึกษาเรื่องเพศ สำหรับนักแต่งเพลงเพศที่สามมีการต่อสู้ที่คล้ายกับผู้ชายเเละผู้หญิงที่ต่อสู้ก็เพื่อสิทธิของพวกเค้า นักแต่งเพลงเพศที่สามชื่อว่า Britten ได้รับคำวิจารณ์ที่น่ารังเกียจจากโอเปร่าเรื่อง Billy Budd และMusicologistในยุคเเรก ได้เเสดงความคิดเห็นต่อ Tchaikovsky ว่า “ไม่มีความอับอายในความรู้สึกและความงดงาม” ภายใน35ปีที่ผ่านมาการศึกษาเกี่ยวกับ Homosexual เริ่มพัฒนารวมไปถึงเพศที่สามกับดนตรี จนกระทั่งในปี 1993 กลุ่มคนที่เป็นเกย์เเละเลสเบี้ยนได้ศึกษาเกี่ยวกับดนตรีวิทยา จนดนตรีวิทยาได้พัฒนาขึ้นมาจนถึงตอนนี้  Philip Brett ได้สร้างคำขึ้นมาคือ “ Queering the Pitch” เพื่อเป็นตัวแทนของการศึกษาในด้านการเป็นเพศที่สามในดนตรีวิทยา สิ่งนี้เป็นเหตุที่ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวที่ทำให้คนมองในความสามารถในตัวนักแต่งเพลงไม่ใช่มองที่เพศ เช่น Aaron Copland, Leonard Berstein ที่นำวิถีชีวิตซึ่งสามารถศึกษาได้แยกจากตัวดนตรีของเค้า ในทางตรงกันข้ามแทนที่จะเชื่อมต่อกัน

   

นักแต่งเพลงเพศที่สามไม่ได้ถูกศึกษาอย่างจริงจัง จนไม่กี่ศตวรรษที่ผ่านมาที่เราเริ่มศึกษาประวัติที่แท้จริงของนักแต่งเพลง เช่น Franz Schubert และ G.F. Handel Philip Brett ได้เขียนบทความมากมายในหัวข้อ “Queer Theory” ในฐานะผู้นำนักดนตรีวิทยาที่เป็นเพศที่สาม จากงานวิจัยนี้ทำให้เราสามารถต้นพบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับนักแต่งเพลงและดนตรีที่พวกเค้าเเต่ง ในโลกของเรามีความหลากหลายและการยอมรับมากขึ้น มีความอิสระที่มากขึ้นในการแต่งเพลง และทำให้มีพื้นที่สำหรับนักแต่งเพลงเพศที่สาม