Biography and Love of His Life
ไชคอฟสกี้ได้ตกหลุมรักกับนักร้องเสียงโซพราโน่ แต่เธอกลับไปแต่งงานกับคนอื่นทำให้คีตกวีของเราอกหักเป็นที่สุด (ความจริงมีการแฉทีหลังว่าไชคอฟสกี้ยังชอบผู้ชายอีกด้วย นับว่าเป็นBisexual) ในเวลาต่อมามีสาวน้อยนามว่า Antonina Milyukova พร่ำเขียนจดหมายเพื่อขอความรักจากเขา จนในที่สุด ไชคอฟสกี้ก็แต่งงานกับเธอในปี 1877 ทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเอง ผลปรากฏออกมาคือความหายนะสำหรับคนทั้งคู่ สองอาทิตย์หลังจากแต่งงาน ไชคอฟสกี้ถึงกลับพยายามฆ่าตัวตายโดยการเดินลงไปในแม่น้ำ (แต่ไม่สำเร็จ) และภายใน6 อาทิตย์ทั้งคู่ก็แยกทางกันแต่ไม่เคยหย่ากันอย่าเป็นทางการจนทั้งคู่เสียชีวิต ต่อมาไชคอฟสกี้ก็ยังไปตกหลุมรักกับแม่หม่ายผู้มั่งคั่งนามว่า Nadezhda von Meck ผู้ให้การอุปถัมน์แก่ไชคอฟสกี้ผ่านเงินหกพันรูเบิ้ลต่อปี แต่ที่น่าประหลาดคือ ถึงแม้คนทั้งสองจะเขียนจดหมายโต้ตอบกันถึง 1,200 ฉบับ(ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องเป็นการวิจารณ์ดนตรีของไชคอฟสกี้ด้วย)ในช่วงเวลาแค่สามปี แต่ทั้งแม่หม่ายลูกติดกับคีตกวีได้พบกันเพียงสองครั้งเอง โดยที่ในสองครั้งนั้นก็ไม่ได้คุยกันแม้แต่น้อย (ฝรั่งเรียกว่าเป็น Platonic Love หรือความรักที่ไม่มีเรื่องเพศมาเกี่ยว แต่พฤติกรรมเช่นนี้ไม่น่าจะเรียกว่าความรักเลย) แต่แล้วหลังปี 1890 เม็กก็เลิกติดต่อกับไชคอฟสกี้อย่างทันที มีการสันนิฐานว่าเธออาจจะรู้ว่าถึงรสนิยมของการเป็นชายรักชายของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้เธอยังวางแผนจะให้ลูกสาวคนหนึ่งของเธอแต่งงานกับไชคอฟสกี้ แผนการเลยพังพาบไป แต่กระนั้นไชคอฟสกี้ก็ประสบความสำเร็จได้รับความนิยมจากทั่วยุโรปและอเมริกา ไชคอฟสกี้ถึงแก่กรรมในปี 1893 ภายหลังจากที่ได้เปิดการแสดง Symphony หมายเลขหก ชื่อว่า Pathétique(ทำนองเศร้ามาก ถือว่ามาจากก้นบึ้งของหัวใจผู้แต่งซึ่งกำลังทุกข์ทรมาณใจอย่างแท้จริง ) เป็นครั้งแรก ศพของเขาถูกฝังในสุสาน Tikhvin ใน กรุง St.Petersberg การเสียชีวิตของไชคอฟสกี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ลึกลับ ซับซ้อนและเป็นที่ถกเถียงกันมาก ตามความเข้าใจของคนทั่วไป คือเขาเสียชีวิตจากอหิวาตกโรค เพราะไปกินน้ำที่ไม่ไม่ได้ต้ม กระนั้นเองมีการสังเกตว่าในงานศพของเขา แขกที่มาก็ก้มลงจูบที่มือ(ตามธรรมเนียมของฝรั่ง) เพื่ออำลาเป็นครั้งสุดท้ายโดยไม่รังเกียจแต่ประการใด ทั้งที่อหิวาตกโรคในสมัยนั้นเป็นโรคระบาดที่น่ากลัว และจนมาเมื่อปี 1980 นี่เองที่มีนักประวัติศาสตร์นามว่า Aleksandra Orlova ได้เขียนหนังสือเสนอทฤษฎีว่า แท้ที่จริง ไชคอฟ สกี้ฆ่าตัวตายจากการกินสารหนู เพราะว่าเพื่อนๆที่เคยเรียนโรงเรียนกฏหมายเดียวกับเขาได้ยืนกรานให้เขาฆ่าตัวตาย เพราะมีผู้ใหญ่ในสังคมรัสเซียกำลังจะฟ้องร้องไชคอฟสกี้ในฐานะไปพัวพันกับหลานชายของตน อันจะนำไปสู่ความเสื่อมเสียชื่อเสียงของโรงเรียนกฏหมาย ความจริงการเป็นเกย์ในปัจจุบันไม่ได้เป็นเรื่องเสียหายอะไรเพราะเป็นเรื่องสิทธิส่วนบุคคลแต่สังคมของรัสเซียที่เคร่งศาสนาคริสต์นิกายออร์โทด็อกซ์ ในศตวรรษที่สิบเก้ากลับเห็นตรงกันข้าม
Symphony no.6 (4th Movement)
ซิมโฟนีหมายเลข 6 ในบันไดเสียง บี ไมเนอร์ (อังกฤษ: Symphony No. 6 in B minor, Pathétique, Op. 74) เป็นซิมโฟนีชิ้นสุดท้ายของปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี มี4ท่อน แต่งขึ้นในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงสิงหาคม ค.ศ. 1893 ซึ่งตอนนั้นเค้าอายุ53ปีซึ่งเป็นช่วงท้ายของชีวิต ออกแสดงครั้งแรกที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1893 เพียงเก้าวันก่อนการเสียชีวิตของไชคอฟสกี โดยเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง การแสดงครั้งที่สองในพิธีรำลึกถึงการเสียชีวิตของเขา เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ได้มีการปรับปรุงสกอร์ดนตรีเล็กน้อยโดยตัวไชคอฟสกีเอง อำนวยเพลงโดย Eduard Nápravník วายกรชาวเช็ก ไชคอฟสกีได้อุทิศบทประพันธ์บทนี้ให้กับวลาดีมีร์ ดาวียดอฟ ซึ่งเป็นหลานชาย และว่ากันว่าเป็นหนึ่งในชู้รักของตัวเขา มีเสียงซุบซิบร่ำลือว่าพฤติกรรมการรักร่วมเพศของไชคอฟสกี สร้างความไม่พอใจให้กับบุคคลชั้นสูงในสังคม จึงบีบบังคับให้ไชคอฟสกีฆ่าตัวตายโดยการดื่มน้ำที่ไม่ได้ต้ม และป่วยเป็นอหิวาตกโรคจนเสียชีวิต ไชคอฟสกีไม่ได้ตั้งชื่อซิมโฟนีบทนี้ แต่เรียกว่า Программная (Programmnaja หรือ "Programme Symphony") ซิมโฟนีบทนี้มีดนตรีที่หดหู่ คล้ายกับว่าไชคอฟสกีพอจะทราบชะตาของตัวเองอยู่แล้ว ถือเป็นบทสั่งลา น้องชายคนสุดท้องของเขาชื่อ โมเดสต์ อิลิชไชคอฟสกี จึงเสนอให้ใช้ชื่อว่า Патетическая (Patetičeskaja) มีความหมายว่า "passionate" หรือ "emotional" ซิมโฟนีบทนี้จึงรู้จักกันในชื่อ Pathétique เป็นศัพท์ภาษาฝรั่งเศสในความหมายเดียวกัน
ME + ANALYSIS
จากการที่ฟังเพลงนี้ทั้ง4ท่อน ผมได้เลือกท่อนที่ 4 มาแสดงให้เห็นว่าการเป็นเพศที่สามส่งผลต่อผลงานของคอมโพเซอร์ยังไง โดยถ้าศึกษาจากประวัติของเพลงทำให้เห็นว่าเพลงนี้แต่งขึ้นมาเพราะความเศร้าของ Tchaikovsky โดยการที่เค้าเป็นเพศที่สามในช่วงนั้นสร้างความไม่พอใจให้กับคนชั้นสูงในรัสเซียและนำความเสื่อมเสียชื่อเสียงมายังโรงเรียนกฏหมายที่เค้าเคยเรียนอยู่ โดยท่อน1-3 ยังพอมีความไพเราะ สวยงาม และ ballet dancesอยู่บ้างแต่เป็นความไพเราะเเบบเศร้าๆ รุนเเรงในท่อนแรก ส่วนท่อนที่สองเป็นวอลทซ์ที่มีtime signature ในจังหวะ 5/4 เหมือนกับคนที่ไปงานรื่นเริงแบบฝืนๆ แบบมีอะไรเก็บไว้ในใจเพราะทำนองจะหม่นๆไม่เจิดจ้า ส่วนท่อนที่3เป็นเพลงมาร์ชที่หม่นหมองมาก เหมือยพยายามปลุกใจให้สู้แต่ปลุกไม่ขึ้ัน แต่ท่อน4 มีความเศร้าและดำมืด ฟังแล้วอยากร้องไห้ ขึ้นต้นในท่อน4 ด้วยเสียงร้องไห้ที่ขอความช่วยเหลือด้วยทำนองจากไวโอลินตามที่เห็นในสกอร์ข้างล่างและเต็มไปด้วย depressive overtone ในบางจังหวะของเพลงจะเงียบและแผ่วเบา
จากการศึกษาและวิเคราะห์ทำให้รู้ว่าการที่เค้าเป็นเพศที่สามในสมัยนั้นมันนำความทุกข์ทรมานมาให้เค้า จนต้องระบายความทุกข์นั้นผ่านทางเสียงดนตรีและอาจจะเป็นเหตุที่เค้าต้องเสียชีวิตลง และพอได้ฟังผมเชื่อว่าเค้าได้แต่งด้วยความทุกข์จริงๆเพราะทำนองอันเศร้าและมืดมนทั้งsymphony ประกอบไปกับช่วงเวลาที่เค้าแต่งเป็นช่วงท้ายของชีวิตและเป็นช่วงที่เค้าเศร้าและทุกข์มากๆเหมือนตอนที่เค้าเเต่งเพลงนี้เค้ารู้ตัวเเล้วว่าเค้ากำลังจะตาย ทำนองของเพลงมันจึงเศร้า และพอฟังมันสะท้อนให้นึกถึงความรักที่เค้ามีต่อหลานชายและสะท้อนความทุกข์ของเค้าในทุกๆเรื่องผ่านออกมาทางเพลงนี้เหมือนเค้าได้ใส่ชีวิตทั้งชีวิตของเค้าลงในบทเพลงนี้ เมื่อได้ฟังเพลงนี้อีกหลายๆรอบก็ทำให้นึกถึงเพลง Adagio for String ของ Samuel Barber เพราะว่าเพลง Adagio for String ฟังเเล้วเศร้าเหมือนกับ Symphony no.6 เป็นความเศร้าที่วิปโยคและ Samuel Barber ก็ยังเป็นคอมโพเซอร์เพศที่สามเหมือนกัน